Jingle dance (short video)
Jingle Dress – Dźwięczna sukienka ma niezwykłą moc uzdrawiającą. Ta długa suknia indiańska z przyszytymi do niej licznymi, drobnymi metalowymi stożkami, przyszytymi w rzędy i różne wzory wydaje podczas tańca charakterystyczny dźwięk, delikatnego pobrzękiwania, dzwonienia, swoisty akompaniament do bębna i pieśni.
Według tradycji wwzór sukni i tańca przekazał ludziom we śnie sam Stwórca. Za kolebkę tańca uważa się rejon the Naotkamegwanning First Nation znad Jeziora Lake of the Woods w Ontario, oraz grupę Odżibwejów Mille Lacks z centralnej Minnesoty.
Stożkowate dzwonki były używane w rejonie północnego środkowego zachodu od wieków. Najstarsze wykonywano z miedzi, później z cynku lub z monet. W 1833 roku szwajcarski artysta Karl Bodmer namalował portret kobiety z plemienia Sjuksów w sukni ozdobionej szeregiem stożkowatych dzwonków wszytych w dolną krawędź. Uwiecznił w ten sposób pierwszą dźwięczną sukienkę.
We wrześniu 1918 roku, podczas pierwszej wojny światowej Maggie Wilson z Manitou Rapids w Ontario zorganizowała taniec według otrzymanych we śnie instrukcji. Nazwała go Union Star Dance i był poświęcony ochronie żołnierzy będących walczących na wojnie. Jednym z elementów tej ceremonii był właśnie taniec w dźwięcznych sukienkach. Żołnierze wrócili, ale przynieśli ze sobą chorobę. Grypa Hiszpanka rozniosła się szybko po kraju. Zagrażała szczególnie dzieciom. Dla ich ochrony wyłoniły się nowe formy Jingle Dance. W różnych miejscach wyśniony krok tańca, pieśń i wzór naszywanych na suknię stożkowatych dzwonków miały chronić społeczność i dzieci przed zarazą. Na brzegu Jeziora Lake of the Woods, zrozpaczony ojciec wymodlił ocalenie dla swej ciężko chorej córeczki. Wyśnił suknię, krok tańca i towarzyszące pieśni. Dziewczynka, po odtańczeniu przepisanych kroków w sukni uszytej według instrukcji ojca, wyzdrowiała. Nazywała się Maggie White i jej potomkowie do dziś przechowują owe pierwsze pieśni i kroki uzdrawiającego tańca.
Taniec niosący nadzieję ochrony przed chorobą rozprzestrzenił się szybko w innych stanach. W latach 50 i 60tych stracił na popularności i rzadko było go widać na powwows, ale został przechowany w tradycji Odżibwejów i dziś znajduje się w programie każdego indiańskiego zgromadzenia i tanecznego konkursu. A teraz jego uzdrawiająca moc chroni przed pandemią.
Ewa Dżurak