Wielkie Równiny

“Wielkie Równiny Ameryki, w bezchmurny dzień rozciągają się bez końca w dal pod niezmierzonym, niebieskim niebem. W czasie szalejącego tornada albo śnieżnej zamieci widoczność skraca się na wyciągnięcie ręki. Równiny mogą być upalne, pełne pyłu, bure, płaskie i niedające się do życia; mogą być także przyjemnie chłodne, nawodnione, mieniące się wieloma odcieniami zieleni, cudownie zróżnicowane, od wzgórz do płaskich dolin i gościnnie zapraszające wszelkie formy życia.

Równiny mogą być źródłem wielkiego zachwytu i przyjemności albo, biorąc pod uwagę ich rozciągłość, udręki i niedoli. Rozciągają się od granicy meksykańskiej na północ aż do a nawet poza granicę kanadyjską i od 100 południka na zachód do Gór Skalistych. Równiny są w stosunkowo płaskie, gorące i suche, stepowo pustynne, w zasadzie bezdrzewne. W połowie XIX wieku nie były jeszcze pocięte ogrodzeniami. Pokrywało je niekończące się morze traw, traw, których głębokie korzenie (sięgały 60 cm lub głębiej)  pomagały im przetrzymać susze i które stanowiły jedną z najbogatszych w składniki odżywcze roślin na świecie. Niezliczone strumienie przecinały Równiny, wiele z nich wysychało latem i niewielka ich liczba dosłużyłaby się imienia albo zasługiwałaby na status punktu orientacyjnego na bardziej wilgotnych obszarach, ale na Równinach każdy z nich szczycił się nazwą i legendą. Drzewa, przeważnie topole rosną wzdłuż strumieni i tam zwykle gromadzą się zwierzęta i ludzie. Wśród topoli znajdują cień, wodę i wytchnienie od poczucia nieskończonej przestrzeni, która jest ciągłym przypomnieniem o tym jak bardzo pozbawione znaczenia jest istnienie człowieka.” (Z książki “Crazy Horse and Custer: the parallel lives of two American warriors” Stephena E. Ambrose (1975))

Środowisko Równin ma trzy podstawowe cechy: płaski teren, brak lasów, mało opadów.

Miedzy 98 południkiem a Górami Skalistymi rozciągają się Wielkie Równiny, zwane też Równinami Wysokimi (High Plains), a pierwsi osadnicy nazwali ten obszar Wielką Amerykańską Pustynią (Great American Desert). Owe trzy cechy równin całkowicie tu dominują – rosną niewysokie trawy, pada rzadko, mało jest drzew. Jeszcze w 19 wieku niepodzielnie panowały tu bizony, ich ówczesną liczbę szacuje się na 60 milionów sztuk.

Na wschód od 98 południka leżą Równiny Środkowe, albo Centralne zwane też Prerią.  Obszar ten przecinają liczne doliny rzek. Stosunkowo sporo tu wody i zagajników porastających doliny rzek, rośnie tu wiele gatunków wysokich, głęboko zakorzenionych traw.

Wielkie Równiny rozciągają się od granicy kanadyjskiej przez około 1500 mil do południowego i centralnego Teksasu i od wschodnich stoków Gór Skalistych do doliny Mississippi. W zachodniej części wyniesienia sięgają ponad 2000 metrów powyżej poziomu morza. Teren obniża się powoli w kierunku wschodnim i na Prerii nie sięga wyżej niż kilkaset metrów powyżej poziomu morza.

Istnieją 32 grupy Indian Równin, nie licząc tych, którzy zostali przymusowo przesiedleni na Terytorium Indiańskie w Oklahomie.

Wiele grup przeniosło się na Równiny po zaadoptowaniu konia.

Na wschodniej stronie rzeki Missouri na terenie dzisiejszej Dakoty znajdowały się stałe osady ludów kopieniaczych – narody Arikara, Mandan, Hidatsa. Bardziej na południe na terenie Nebraski i Kansas zamieszkiwały grupy Omaha, Iowa, Missiouri, Osage

Równiny Północne zajmowali polujący na bizony Indianie Blackfoot (składający się z trzech grup – Bloods, Blackfoot, Peigan), Gros Ventre, Crow, Kiowa. Obok niech mieszkają Assiniboin, Cree i Ojibwa.

Kiowa zostali potem zepchnieci na południe przez Sioux i Cheyenne. Kiowa razem z Indianami Wichita i  Komanczami polowali na bizony na równinach południowych. Komancze pierwotnie stanowili grupę Północnych Shoshone, którzy z Kotliny przenieśli się na Równiny w XVII wieku. Kiedy zaadoptowali konie ok 1700 odłączyli sią od Shoshonów  i ruszyli na południe.